Onze roedel
Boden (13 maart 2017)
13 maart 2017 – De start van een avontuur
In 2017 kwam Boden in ons leven, een bijzondere kruising met een pittig karakter en een nog pittiger verleden. Hij en zijn zusje werden in Spanje in een vuilniszak gedumpt, maar hij vocht voor zijn kans op een beter leven. En dat heeft hij gekregen!
Ik was razend benieuwd naar zijn afkomst en liet een DNA-test doen bij Embark Vet. De uitslag? Een cocktail van 48% Duitse Herder, 23% Siberische Husky, 17% Labrador en 12% Jack Russell. Een indrukwekkende mix! Toch zweer ik dat hij qua uiterlijk meer weg heeft van een windhond. Of die test echt 100% klopt? Daar heb ik zo mijn twijfels over! Gelukkig was hij volledig gezond, dus dat was al een hele geruststelling.
De eerste stappen in de ‘traditionele’ hondentraining
Met volle enthousiasme trok ik met Boden naar de hondenschool. Slipketting om, strakke regels – ik wist niet beter. Hij was slim, leerde snel en we vlogen door de klassen. Maar er was één probleem: geduldig zitten en toekijken hoe andere honden hun oefening deden? Vergeet het maar! Boden had liever interactie, daagde zijn buurhonden graag uit om te spelen, wat natuurlijk ‘not done’ was.
De instructeurs namen hem regelmatig van me over om te laten zien hoe ik ‘controle’ moest houden – lees: een flinke ruk aan de leiband. Maar in plaats van vooruitgang, ging het bergaf. Boden raakte steeds meer op zijn hoede.
Het moment dat alles veranderde
De drassige trainingsweide werd ingeruild voor de kantine. Een nieuwe setting, maar dezelfde verwachtingen. Boden moest apporteren. Ik gooide het apportje, hij ging snuffelen, liet het liggen en stapte rustig naar een hond die in een open bench lag. Geen dreiging, geen ophef – gewoon nieuwsgierigheid.
En toen… BAM! Een klap op zijn achterste. ‘Kom uwen hond eens halen.’
Ik stond aan de grond genageld. Was dit echt net gebeurd? Boden was zichtbaar geschrokken. De volgende lessen wilde hij die instructeur niet meer in de buurt hebben. Hij blafte, hield afstand – logisch. Maar de roddels gingen al snel rond: ‘Die hond is agressief, onbetrouwbaar.’
De instructeur vertelde na de les doodleuk tegen anderen dat Boden een gevaarlijke hond was. In de volgende les werd hij zelfs afgeschermd. Toen ik hem ermee confronteerde, kon hij zich ineens ‘niet meer herinneren’ waarom Boden zo reageerde. Dat was de druppel. Ik bleef nog die les uit beleefdheid, maar kwam nooit meer terug.
Van teleurstelling naar transformatie
Boden was mijn wake-up call. Hij leerde me verder te kijken dan het eind van de leiband. Ik had hem in de steek gelaten door te volharden in een systeem dat niet bij hem paste. Thuis leerde hij als een speer, maar op de hondenschool liep alles vast. De negatieve associaties stapelden zich op: mannen, kinderen, andere honden, zelfs de auto.
Ik voelde me verloren. Wandelen werd een bron van stress. Een blaf naar een fietser, een ree, een hond… en ik zag het niet meer zitten. Maar ik weigerde op te geven. Ik begon met online cursussen en schreef me in voor een opleiding bij Kyno-Coach. Hier leerde ik dat het oké is om even niet oké te zijn. De focus verplaatste zich van wat misging naar wat goed ging. En Boden? Hij bleek een geniale hond met een eindeloze leergierigheid.
Nieuwe inzichten, nieuwe kansen
We startten begeleiding bij Elisa Torlentino van Hondencollege. Samen werkten we aan zijn angst voor kinderen, leerden we elkaars signalen beter begrijpen. Hij geeft nu duidelijk aan wanneer iets te veel voor hem is, en ik respecteer dat. Stapje voor stapje bouwen we verder, zonder dwang, zonder stress.
Hij blijft een work in progress – maar is dat niet gewoon hoe hondentraining werkt? 24/7, dag in dag uit. En laat dat nu net zijn wat ik het liefste doe!
Boden’s wereld: snuffelen, graven en denkspelletjes
Boden leeft voor wandelingen waarin hij zijn neus mag volgen. Soms vraagt hij me iets voor hem te doen, en in ruil mag hij iets voor zichzelf doen – een win-win! Denkspelletjes? Zijn absolute favoriet. Als ik hem laat doen, blijft hij een uur bezig. Na twintig minuten is hij nog lang niet moe, maar ik weet beter: een voldane hond is een gelukkige hond. Op regenachtige dagen, wanneer hij vanuit de deuropening naar me kijkt alsof hij wil zeggen ‘Serieus? Dáár ga jij door wandelen?’, pak ik de spelletjes erbij. Zodra ik vraag ‘Zullen we spelletjes spelen?’, zie ik een twinkeling in zijn ogen alsof ik een sappige steak voor zijn neus hou.
Parcoursjes in de tuin? Helemaal zijn ding! In de zomer geniet hij het liefst van de zon – zelfs bij 35 graden krijg je hem niet naar binnen.
Boden is wie hij is – en dat is helemaal goed
Onze superhond met een hoek af past perfect bij ons. Hij heeft zijn rugzakje, maar wie niet? Wat hij heeft meegemaakt, kunnen we niet veranderen, maar we kunnen hem wel helpen om het los te laten. Zelfvertrouwen, optimisme en kleine stapjes vooruit – dat is ons plan. Hij hoeft geen gehoorzame robot te zijn, lekker ondeugend mag ook.
Soms heeft hij een slechte dag, en dat is oké. Dan weet ik dat we het de dagen erna rustiger aan moeten doen. En weet je? Ik zou hem voor geen goud willen missen. Want van alle honden ter wereld, is Boden precies degene die ik nodig had om te worden wie ik vandaag ben.
Boden – Onze Superhond met een Hoek Af