Onze roedel
Grace (16 april 2010 - 3 mei 2016)
Onze onvergetelijke Grace…
Op 16 april 2010 werd Mona trotse moeder van negen prachtige pups. Eén kleintje was te zwak en overleed diezelfde dag nog, maar de rest groeide uit tot stevige, speelse bolletjes energie. Al snel ontdekten we dat één pup een bultje in haar buik had. Nader onderzoek wees uit dat ze een vergrote nier had en een operatie onvermijdelijk was.
Toen haar broertjes en zusjes op acht weken naar hun nieuwe huisjes vertrokken, bleef zij bij ons. Zo kon ze in alle rust herstellen, zonder wilde speelpartijen om haar heen. De operatie werd uitgevoerd door Dr. Ruth Fortrie van Dierenkliniek Randstad. Vijf lange dagen moest ze daar blijven, terwijl het personeel haar vertroetelde. Ze had zich al snel in hun harten genesteld – een kleine rakker, maar oh zo charmant!
Toen we haar eindelijk mochten ophalen, kregen we een stuiterballetje terug! Haar energie leek onuitputtelijk, maar we moesten haar rustig houden om de hechtingen niet te laten springen. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan met zo’n levenslustige pup. De dierenartsen vertelden ons dat ze prima kon leven met één nier, maar dat we van elke extra dag een cadeautje moesten maken. Als ze een jaar zou worden, mochten we blij zijn. Misschien hebben we haar daardoor wel een beetje verwend…
Maar Grace was niet het type om zich door tegenslagen te laten tegenhouden. Toen ze één jaar werd, ontdekten we dat ze patellaluxatie had in beide knieën. Pijn leek ze er niet van te hebben – integendeel! Voor een Newfoundlander kon ze ongelooflijk hoog springen, iets wat haar ras normaal niet echt doet. De dierenartsen gaven ons de optie om haar te opereren, maar dat zou zes weken benchrust per knie betekenen. Dat zou niets voor haar zijn… en eerlijk gezegd, voor ons ook niet. Omdat ze nog steeds rende, sprong en bruiste van energie, besloten we de operaties achterwege te laten.
We wisten dat het risico bestond dat ze ooit verkeerd zou springen en niet meer overeind zou komen, dus leerden we haar om het wat rustiger aan te doen. Maar Grace? Die had daar geen boodschap aan! Haar motto was simpel: "Eén nier? So what! Kapotte knieën? So what!" Ze genoot met volle teugen, een levend bewijs van pure vreugde.
Omdat ze een medische voorgeschiedenis had, werden haar bloed en urine regelmatig gecontroleerd. In 2016 merkten we dat haar nierfunctie achteruitging. En toen, begin mei, besloot onze ondeugende Grace om een recordpoging te doen: twee volledige trays chocolate chip muffins stelen en oppeuzelen – 24 stuks in totaal! Vers uit de oven, nog lekker warm… het was de ultieme roof. Maar deze keer was het te veel voor haar lichaam, zeker met de chocola erin.
Op 3 mei kwam ze ons niet begroeten zoals gewoonlijk. Ze bleef liggen, haar ogen spraken boekdelen. De pijn was te groot, haar nier kon het niet meer aan. We wisten dat dit het moment was om haar te laten gaan. Grace was altijd een bron van levenslust geweest – als dat vuur uitdoofde, was het tijd om afscheid te nemen. Ze had 5 bonusjaren gehad. En man, waren dat goeie bonusjaren!
We herinneren onze Grace als een niet te stoppen tornado van energie, het beste vriendinnetje van onze kat Shaggy (die haar mee had grootgebracht), en de altijd blije pluizenbol met die heerlijk goofy uitdrukking. Ze mocht maar zes jaar worden, veel te jong… en toch was elke dierenarts verbaasd dat ze het zo lang had volgehouden. Maar dat was Grace. Een doorzetter, een levensgenieter, een hond om nooit te vergeten.