Onze roedel
Lola (18 september 2014 - 27 juni 2023)
Op het moment dat mijn mama en broer Lola vonden in het bos, was ik aan het werk als reisleidster op Sicilië voor Thomas Cook. Plots kreeg ik een sms’je:
"We hebben een nieuwe kat. Zwart-wit. We houden haar. Kan niet anders. Veel te schattig."
’s Avonds op Skype zag ik haar voor het eerst—en ja hoor, ze hadden geen woord overdreven. Een klein, dapper hoopje zwart-wit bont met een koppie dat meteen je hart stal.
Lola was er slecht aan toe toen ze gevonden werd: onderkoeld, uitgedroogd, amper vier weken oud. De dierenarts zei dat ze het geen nacht langer had overleefd. Mijn mama en broer hadden nog een ander katje zien lopen, maar dat was onvindbaar. Ze gingen die avond zelfs nog met een zaklamp op zoek, in de hoop dat twee fonkelende oogjes terug zouden kijken... maar tevergeefs. Toch hadden ze tenminste één klein leven gered.
En wát voor een leven!
Lola groeide uit tot een stevige dame met een prachtige snor en een onweerstaanbare persoonlijkheid. Ze had één grote passie: eten. Niet zomaar eten, nee—álles wat maar een beetje eetbaar leek, moest en zou naar binnen. Brood? Geen probleem. Ze scheurde met gemak een broodzak open om eraan te komen. Chips, koekjes, pasta—niets was veilig. We leerden al snel dat je geen seconde iets kon laten liggen, want Lola was er als de kippen bij.
Maar Lola was meer dan een vreetmachine. Ze had ook een groot voorbeeld: Shaggy, onze andere kat. Als kitten volgde ze hem overal na, alsof ze zijn schaduw was. En toen later onze hond Boden erbij kwam, was dat toch even wennen. Een week lang heeft Lola letterlijk op de koelkast gekampeerd, alleen maar om veilig van bovenaf naar die grote, harige indringer te kunnen loeren. Maar haar nieuwsgierigheid won het. Zodra Boden sliep, sloop ze naar beneden om hem stiekem te besnuffelen. Bewoog hij ook maar een spier? Hup, terug de koelkast op!
Na een week gaf ze het op. Vanaf dat moment begroette ze Boden als eerste, liep ze speels onder zijn buik door en gaf ze hem kopjes. Die twee? Beste vrienden. Nooit gedacht, maar het gebeurde gewoon.
Lola was niet zomaar een kat—ze was een échte persoonlijkheid. Altijd in voor kattenkwaad, altijd goed voor een lach. Er ging geen dag voorbij zonder een van haar streken.
Maar op 27 juni 2023 moesten we afscheid van haar nemen.
Op zondag 25 juni stopte ze plots met eten—ze, de eeuwige vreetmachine. Dat klopte niet. Ze werd kortademig, maar het was ook ontzettend warm die dagen. Toch besloten we op maandag de dierenarts te bellen. Daar werd ze meteen opgenomen. Een X-ray liet zien dat er vocht in haar borstholte zat. We moesten met spoed naar Sanimalia in Diepenbeek. Daar werd ze opnieuw onderzocht. Eerst dachten ze aan een hartprobleem, want het vocht was helder. Maar de echo gaf geen duidelijke aanwijzing.
Op dinsdag 27 juni volgde het definitieve nieuws. De cardioloog belde ons:
"Het is geen hartprobleem. Het is veel ernstiger. We hebben een thymoma gevonden van 4x4 cm. Hij drukt op haar luchtpijp en hart."
Oplossingen om haar leven te verlengen zouden enkel voor ons geweest zijn, niet voor haar. En dus kozen we, met een gebroken hart, om haar te laten gaan.
Lola, ons lieve, grappige, eigenwijze meisje. We zullen je nooit vergeten. Jouw fratsen staan voor altijd in ons geheugen gegrift. ❤️