Onze roedel
Mona (30 december 2008 - 18 januari 2017)
Mona kwam ter wereld op 30 december – een bijzondere datum, want het was ook de verjaardag van mijn bomma langs papa’s kant. Geboren in Ohio, VS, droeg ze de chique kennelnaam Top Shelf’s Make Mine a Double, maar voor ons was ze gewoon Mona.
Op een dag die we nooit zullen vergeten, kwam ze bij ons: op Viggo’s tweede verjaardag. Toen we haar in Amsterdam uit het vliegtuig haalden, zag ik haar en wist het meteen: dit kleine zwarte beertje met die witte borstvlek hoorde bij ons. Mijn hart smolt ter plekke. Ze was ongelooflijk braaf op de weg naar huis, al hing er een subtiel geurtje van pipi om haar heen – tja, urenlang in een vliegtuig zitten als pup is ook niet niks!
Thuis maakten we eerst een kleine wandeling met Viggo, zodat ze elkaar op neutraal terrein konden ontmoeten. Een paar snuffels later was het beklonken: een vriendschap voor het leven. Nooit een snauw, nooit een te ruwe stoeipartij – alleen een diepe, onbreekbare band. Viggo waakte over haar als een ware beschermer. Tijdens wandelingen hoefde hij maar voor haar te gaan staan als een standbeeld en andere honden hielden vanzelf afstand. Geen blaf, geen grom, gewoon zijn indrukwekkende aanwezigheid. Mona week geen seconde van zijn zijde. Ze waren onafscheidelijk.
Mona was niet alleen een schat van een hond, maar ook een echte schoonheid. Ze schitterde in de showring en werd Belgisch Kampioen. Elke keurmeester schreef het op: prachtige verschijning, al volgde er steevast een knipoog naar haar ‘wat grote oren’. En ja, groot waren ze zeker! Als je ze voor haar ogen hield, overlapten ze elkaar – een charmant detail dat haar alleen maar nóg unieker maakte.
Moederschap en gezin
Op 16 april 2010 werd Mona moeder van een nestje van negen pups. Helaas moesten we al op de eerste avond afscheid nemen van het kleinste pupje, dat het niet haalde. Ze droeg een roze bandje, dus doopten we haar liefdevol Rozemieke. De acht andere pups deden het gelukkig goed, al was Mona zelf niet bepaald een zorgzame moeder... Haar melk bleef uit en ze leek zich niet zo bezig te houden met haar kleintjes. Dus wij moesten aan de bak!
Gelukkig stond Mona er niet helemaal alleen voor. Viggo ontpopte zich tot een toegewijde stiefvader en hield zijn oog op de pups, alsof hij precies wist wat ze nodig hadden. En dan was er Shaggy, onze kat, die moeiteloos de rol van verpleger én entertainer op zich nam zodra de pups wat ouder waren. Hij dartelde tussen hen door en hield de boel levendig – een komisch gezicht om te zien!
Een liefdevolle, zachte ziel
Mona was een ontzettend relaxte hond. Een lieverd, door en door. Toen ik in 2012 na mijn Erasmusuitwisseling weer thuiskwam, verwachtte ik dat Viggo het gekst zou doen. Maar tot mijn verbazing was het Mona! Nooit eerder had ze tegen iemand opgesprongen, en nu gebeurde het op een manier die ik nooit zal vergeten.
Heel voorzichtig, bijna in slow motion, klom ze vanaf mijn middel omhoog tot op mijn schouders. Een hond van 60 kilo – en toch voelde ik haar gewicht amper. Ze likte mijn gezicht met kleine, zachte likjes, geen grote slobberende happen, en legde toen haar kop in mijn nek. Dat moment liet geen twijfel bestaan: honden kunnen je écht laten voelen hoezeer ze je hebben gemist.
Verlies en verandering
In september 2013 brak Mona’s hart. Ze verloor haar beste vriend en steun en toeverlaat, Viggo. Zonder hem was alles anders. Gelukkig was er Grace, Mona’s dochter, die met haar speelse, onhandige energie het verdriet wat verzachtte.
Maar in mei 2016 moest Mona ook haar dochter afgeven. We vreesden dat dit verlies haar zou breken, maar verrassend genoeg leek het haar eerder te verlichten. Voor het eerst in haar leven was ze de enige hond in huis. Waar we dachten dat ze Grace vreselijk zou missen, gaf het haar juist een bepaalde rust – een nieuw hoofdstuk, hoe onverwacht ook. Meer over Grace haar verhaal kun je vinden op haar webplekje.
De laatste maanden
In augustus 2016 werd Mona ziek. Ze plaste normaal altijd op het gras, maar die dag stond ze nog half op de oprit en zag ik het meteen: vuurrode urine. Mijn hart sloeg een slag over. Na uitgebreide onderzoeken bij onze dierenarts, Dr. Suyckens, en bij Dierenkliniek Randstad in Borsbeek, kregen we het nieuws dat we vreesden: een tumor in haar blaas.
Mona was inmiddels bijna 10 en de dierenartsen waren terughoudend om haar te opereren. De kans op incontinentie was groot, en nu kon ze haar plas nog redelijk ophouden – al moest ze wat vaker naar buiten. We kozen voor een behandeling met antibiotica en pijnstillers, en verrassend genoeg ging ze er een tijd lang goed mee.
Vanaf dat moment telden we elke week als een extra geschenk. We wisten dat haar tijd beperkt was, maar Mona zelf gaf nog geen signaal dat ze klaar was om te gaan. Om de drie weken maakten we een echo om haar blaas in de gaten te houden. De tumor bleef redelijk stabiel, en we hoopten dat ze haar tiende verjaardag zou halen. En dat deed ze! We vierden feest met échte hamburgers – broodje en al. Want als je in je laatste maanden zit, hoort daar palliatieve verwennerij bij!
Wandelen ging vanaf oktober niet meer, maar korte momentjes in de tuin kon nog wel. In januari ging het snel achteruit. Ze kon haar plas niet meer goed ophouden, dus scheerden we haar achterhand kort, zodat ze niet telkens helemaal gewassen hoefde te worden. Dat lange, natte haar was immers veel te koud in de winter.
In de tweede week van januari kwam ze nog amper overeind. Alleen als we vroegen of ze naar buiten wilde of of ze honger had, probeerde ze nog moeizaam op te staan. Op 18 januari 2017 bleef ze liggen, haar kop op de grond. Toen wisten we: ze had genoeg van dit leven. Het was tijd om haar los te laten.
Dr. Suyckens kwam bij ons thuis om haar zachtjes te laten inslapen. Onze katten kregen de kans om afscheid van haar te nemen toen ze net gestorven was – iets wat voor hun rouwproces heel belangrijk bleek.
Onze Mona
We herinneren Mona als een lieve, zachte teddybeer, een trouwe metgezel met een enorme liefde voor andere dieren en haar familie. Ze was een kampioen, een moeder, een vriendin, een schaduw aan onze zijde.
Onze prachtige, eigenzinnige, onvergetelijke Mona. ❤️