Onze roedel
Shaggy (22 november 2008)
In 2008 zaten we met een flinke muizenplaag. Wonen in het bos heeft z’n charme, maar muizen in huis? Nee, bedankt! Vergif wilden we niet gebruiken, dus wat dan? Mijn tante wist raad: “De geur van een kat houdt muizen buiten!” Dat klonk als dé perfecte oplossing. Dus op naar het asiel, op zoek naar een kitten!
Bij Unco-Jerry in Westerlo aangekomen, bleek de kitten van de website al geadopteerd. De andere kittens? Die verstijfden en bliezen zodra we onze hand uitstaken. Dat zou met twee enthousiaste Newfy’s niet werken… Maar de dame van het asiel had nog een troef: boven zat een jonge kat van zo’n vijf à zes maanden, een echte knuffelkont die veel aandacht nodig had. Misschien zou het met hem wél lukken.
Met een tikkeltje tegenzin (want we wilden eigenlijk een piepkleine kitten) gingen we naar boven. De deur ging open en daar zat hij, fier op zijn krabpaal. “Miauw!” Een uitgestrekt pootje onze kant op… En ja hoor, wij waren verkocht! Shaggy ging met ons mee naar huis.
Thuis barstte er even een dolle boel los – de honden gingen compleet uit hun dak! Maar de volgende ochtend veranderde alles. We zetten Shaggy op schoot, de honden kwamen voorzichtig snuffelen, en dat was dat. Vriendschap gesloten.
Een Leven Vol Ups & Downs
Shaggy bleek niet alleen een charmeur, maar ook een pechvogel qua gezondheid. Blaasstenen plaagden hem meerdere keren, en na twee operaties moest hij uiteindelijk zonder penis door het leven. Een drastische ingreep, maar sindsdien kon hij zonder problemen plassen en kreeg hij een speciaal dieet om herhaling te voorkomen.
In september 2013 kreeg Shaggy een emotionele klap. Zijn maatje Viggo overleed, en Shaggy wist zich geen raad. Een week lang was hij stil, lusteloos… Het was hartverscheurend om te zien. Maar het leven ging door, en in 2014 kreeg hij plots een klein wondertje in zijn leven: Lola.
Lola, een piepklein boskatje van amper vier weken oud, gevonden door mama en mijn broer. Shaggy zag haar en was op slag verliefd. Als een volleerde kattenpapa leerde hij haar wassen, spelen en hoe een kat zich hoort te gedragen. Hij gaf haar de liefde en zorg die ze zo hard nodig had.
Maar het lot had nog meer beproevingen voor hem in petto. In 2016 verloor hij zijn beste vriendin en speelkameraadje Grace, en kort daarna ook Mona. Shaggy raakte in een diepe dip. Hij miauwde de hele dag, sprong rusteloos van schoot naar schoot en leek totaal de weg kwijt. Het was overduidelijk: hij rouwde.
Een Nieuw Begin… Of Toch Niet
In 2017 kwam er een sprankje hoop. Boden, een nieuwe hond, trad ons gezin binnen. En Shaggy? Die accepteerde hem meteen! Niet dat ze de dikste vrienden werden, maar je kon zien dat hij blij was dat er weer een hond in zijn leven was. Helaas was het geluk van korte duur. Na een paar maanden begon hij weer dezelfde symptomen te vertonen. De dierenarts vond niets fysieks en vermoedde dat het emotioneel was – misschien had Shaggy zich gerealiseerd dat Boden niet dezelfde was als zijn verloren vrienden.
Langzaam trok hij zich steeds meer terug.
Het Grootste Verlies: Lola
In juli 2023 moest Shaggy plots afscheid nemen van zijn geliefde Lola. Wekenlang daarvoor gedroeg hij zich vreemd. Hij was rusteloos, gedesoriënteerd, en iets in zijn gedrag klopte niet. We maakten ons zorgen en gingen meerdere keren naar de dierenarts, maar die vond niets.
En toen, opeens, weigerde Lola te eten. Een gigantisch alarmsignaal, want dat paste totaal niet bij haar. Shaggy had het al die tijd geweten. Hij had geprobeerd ons te laten begrijpen dat er iets mis was met haar, maar wij hadden hem niet begrepen…
Lola bleek een tumor van 4x4 cm op haar thymus te hebben. Een stille, verraderlijke ziekte waar ze nooit van kon herstellen. Misschien, als we het eerder hadden ontdekt, hadden we nog iets kunnen doen. Maar het was te laat.
Op haar laatste dag, voordat ze werd ingeslapen, kreeg Shaggy de kans om afscheid te nemen. In de consultatieruimte bij de dierenarts zat hij bij haar, stil en intens. Hij wist het. Daarna was hij compleet verloren. Hij lag urenlang op haar favoriete plekjes, alsof hij haar geur probeerde vast te houden. We vreesden dat hij haar dood niet zou overleven…
Maar Shaggy is een vechter. Na weken van verdriet begon hij langzaam te accepteren dat Lola niet meer terugkwam. Hij vocht terug.
De Strijd van een Veerkrachtige Kat
Kort nadat hij zichzelf uit het diepe dal had getrokken, sloeg het noodlot opnieuw toe. Epilepsie en hyperthyreoïdie. De diagnose kwam als een klap, waarschijnlijk veroorzaakt door goedaardige hersenvliestumoren.
Opereren? Nee, dat gaan we niet doen bij een kat van zestien. In plaats daarvan krijgt hij medicatie en aangepaste voeding.
En weet je wat? Hij doet het nog steeds goed. Ondanks alles leidt hij zijn beste leven. En dat is het enige wat telt. ❤️