builderall
Onze roedel

Viggo (14 april 2005 - 22 september 2013)

Op 14 april 2005, precies één dag nadat we afscheid moesten nemen van onze geliefde Dzilla, werd Viggo geboren bij Iwonna Salak van Neverine’s Newfoundlands in Paderno Dugnano, vlak bij Milaan. Zijn officiële naam? Neverine’s Cougar Steps. Oorspronkelijk zou hij deel uitmaken van de roedel van Cape Lewisporte Newfoundlanders & Clumber Spaniels, maar gelukkig kwam hij bij ons in co-own terecht – en wat een cadeau was dat!
Toen we hem gingen ophalen bij Daniëlle en Jan, lag onze zwart-witte beer diep in slaap. Mijn broer en ik hadden de grootste moeite om hem niet meteen wakker te knuffelen! Maar na die lange reis vanuit Italië verdiende hij zijn rust. Niet voor lang, natuurlijk... Viggo groeide uit tot een fantastische, stabiele Newfoundlander met een groot hart en een nóg grotere liefde voor zwemmen en lange wandelingen.
 
Op shows deed hij het geweldig, ondanks dat hij ‘in theorie’ te zwart was. Volgens de rasstandaard hoort een zwart-witte Newfy een onderbreking in het zwart in de nek te hebben – en tja, die had hij niet. Maar ach, voor ons was hij hoe dan ook de knapste van allemaal! In Aalst werd hij zelfs jeugdkampioen, wat betekende dat hij op het podium moest poseren voor een foto in Woef… Alleen was daar één klein probleem: hoogtevrees! Het werd een nogal ongelukkige foto, want zodra hij merkte dat hij ‘hoog’ stond, bevroor hij compleet. Dat was typisch Viggo. Over een pier wandelen waar je doorheen kon kijken? Geen schijn van kans! Die 60 kilo zette zich meteen schrap en er bewoog geen poot meer. Maar hé, als dat zijn enige zwakte was...
 
Viggo kwam uit een prachtige lijn en was kerngezond, waardoor hij maar liefst drie keer vader werd van een nest pups. Puppybezoekjes? Een feest! Wat een heerlijke tijd was dat.
Toen Viggo één jaar werd, verhuisden we naar ons nieuwe huis. Een grotere tuin, meer vrijheid, meer plezier! Hij kon er rennen, spelen en genieten van het buitenleven. Niet lang daarna moest ik een operatie aan mijn voet ondergaan. Normaal gezien zette Viggo geen poot op de trap (hoogtevrees, weet je nog?), maar die keer maakte hij een uitzondering. Toen ik zielig op de zetel lag, kwam hij plots mijn bedknuffel naar beneden brengen. Twee weken lang week hij niet van mijn zijde, tot ik weer mobieler werd met mijn loopgips.
 
Maar Viggo zorgde niet alleen voor ons. Hij voelde feilloos aan wie troost kon gebruiken – zelfs vreemden. Ik herinner me nog hoe we hem en Mona meenamen naar de cyclocross in Oostmalle. Na de wedstrijd kwam een man vragen of hij onze honden mocht aaien. Maar Viggo had geen oog voor hem... zijn aandacht ging naar zijn zoon, een jongen in een rolstoel, verderop. Zonder aarzeling liep hij ernaartoe, schoof zijn grote kop onder de hand van de jongen en wachtte geduldig. De jongen streelde hem even en een brede glimlach verscheen op zijn gezicht. Even kort dag zeggen tegen iemand die het nodig had – dat was Viggo ten voeten uit.
Wat een bijzondere hond was hij. 🖤

 
Afscheid op afstand
In juni 2013 vertrok ik naar Kos om als reisleidster voor Thomas Cook te werken. Het plan was om in november terug te keren. Maar op 22 september sloeg het noodlot toe.
 
Onze grote vriend overleed aan een maagkanteling. We hadden thuis twee loopse teven en, zoals wel vaker in zulke periodes, had hij al twee dagen nauwelijks gegeten. Bij een Newfoundlander van acht jaar zijn de buikspieren niet meer zo stevig als voorheen, en toen zijn maag – te leeg en overprikkeld door de spanning – begon te werken, liep het mis. Hij begon te braken, maar zijn verslapte spieren konden de klap niet meer opvangen. Het werd hem fataal. We kregen hem niet meer op tijd bij de dierenarts. Viggo overleed in onze auto.
 
Dat telefoontje, die ochtend op Kos, vergeet ik nooit meer...
Die aankomst thuis in november, vergeet ik nooit meer...
Die blik in zijn prachtige, donkere ogen, op die majestueuze zwart-witte kop, vergeet ik nooit meer...
 
Viggo, onze trouwe, zachte beer. Er gaat geen dag voorbij dat we je niet missen. ❤️